Welkom        CV        Voorstellingen        Blog & Teksten        Video’s        Foto’s        Links        Contact

vorige                                                                                 volgende


Wicked - gezien op 16/11/2011, in AFAS Circustheater, Scheveningen.


[musical - drama/komedie/spektakel]


WICKED vertelt het weergaloze verhaal van de onwaarschijnlijke vriendschap tussen de blonde, populaire en stijlvolle Glinda en de groene, onbegrepen en strijdlustige Elphaba. WICKED, de hitmusical waarin niets is wat het lijkt en waarin vriendschap, eigenzinnigheid en oprechtheid weten te overwinnen. Met onder anderen Chantal Janzen, Jim Bakkum, Willemijn Verkaik, Bill van Dijk en Pamela Teves.

Vanaf de première op Broadway in oktober 2003, is WICKED wereldwijd al door meer dan 30 miljoen mensen bezocht. De musical werd bekroond met onder andere 3 Tony Awards, 6 Drama Desk Awards en 4 Outer Critics Circle Awards. WICKED evenaart op Broadway het enorme succes van The Lion King. Gezien dit succes werd besloten om WICKED ook naar Chicago, Los Angeles, Engeland, Australië, Japan en Duitsland te brengen. Na de internationale successen veroverd WICKED nu Nederland. Don’t miss it, get WICKED!


Bron: www.musicals.nl

 

Wat is het toch met het ‘fenomeen’ Wicked’? Hele volksstammen zijn razend enthousiast over deze groengekleurde hitfabriek. Mij laat het koud. De dertien-in-een-dozijn liedjes zijn best aardig, maar werken - opvallend genoeg - beter op de cd dan in het theater waar ze constant worden onderbroken voor een stukje scène om daarna weer verder te gaan. En als die scènes nou nog goed waren. Maar Wicked wil maar niet gaan sprankelen en toveren.


Je krijgt aan de ene kant een standaard (Amerikaans) vriendschapsverhaaltje te zien van twee studenten, de een populair, de ander de pispaal. Natuurlijk worden ze, na de nodige strubbelingen, de beste vriendinnen en verliefd op dezelfde – leeghoofdige – jongen (die meer inhoud heeft als je hem beter leert kennen). Aan de andere kant krijg je een verhaal over genocide, machtsmisbruik en ‘oeroude en onbegrijpelijke’ hocus pocus – die de Tovenaar van Oz wel begrijpt, maar zelf niet kan uitvoeren en dan wel eens liegt om iets voor elkaar te krijgen, begrijpt u? (een allegorie naar de politiek van Bush jr. ‘Als je mensen bij elkaar wilt brengen, moet je zorgen voor een goede vijand’) Daarnaast is de musical na de pauze ook nog een parodie op de klassieke film ‘The Wizard of Oz’. Die tweede akte gaat echter zo snel en zo van de hak op de tak dat een beetje huiswerk doen van tevoren geen kwaad kan (de scènes van de film die er tussendoor spelen krijgt het publiek niet te zien, maar worden wel verwacht gekend te zijn). En in de tweede akte zien we weer de tweede beste vriendinnen die ruzie hebben en het weer goed maken. Ach, als het voor de pauze werkt, waarom niet nog eens, zullen we maar zeggen.

                Willemijn Verkaik als Elphaba in Wicked.


Alles wordt zonder enige gevoel voor subtiliteit de zaal in geslingerd. De personages blijven vaak karikaturen van mensen, in plaats van mensen van vlees en bloed. En oh ja… er is ook nog een moraal van het verhaal…



Willemijn Verkaik en Chantal Janzen in Wicked.


Het resultaat is een onsamenhangende brij van ideeën en verhalen dat maar geen keuze kan maken wat het nou wil vertellen en wat het nou wil zijn. Dat vond ik al van de Londense versie. Het ‘Brits’ werkt ook nog eens totaal tegen het Amerikaanse sfeertje in de voorstelling. (Een ‘soundboard’ geluidsopname van de oorspronkelijke Broadway cast vond ik aanmerkelijk beter dan de Londense versie die ik live zag, alleen al door het Amerikaans dat werd gesproken.)
Hier in Nederland wordt dit gevoel nog eens versterkt. Aan alle kanten wringt zo’n Nederlands gesproken versie van een typisch Amerikaans fabriekswerkje. Nu hebben we vaker kopieën van hitmusicals in Nederland. Nooit eerder heb ik zo het stempel en het keurslijf van de oorspronkelijke productie gevoeld als hier. Dat ligt zeker niet aan de twee dames die de hoofdrollen spelen (Willemijn Verkaik en Chantal Janzen, hoewel die laatste soms net de hoogte noten niet helemaal lekker te pakken heeft. Ook Renée van Wegberg, die speelde toen ik het zag, treft geen blaam. Hoewel ik vond dat ze deze specifieke avond misschien iets te kinderlijk speelde).

Chantal Janzen en Willemijn Verkaik in Wicked.


Het probleem ligt bij het concept. Zonder heldere keuzes en zo op de Amerikaanse markt gemaakt, dan vraag je erom. Als je dan ook nog eens je moraal er dikker dan dik bovenop legt…                


Velen laten zich foppen door een aantal goeie grappen, de redelijk in het gehoor liggende muziek en het belt-geweld door de hele cast. WANT WAAROM IETS ZINGEN ALS JE HET KAN SCHREEUWEN. Maar uit eindelijk blijkt Wicked leeg, emotieloos, middelmatig spektakel. Niets meer en niets minder. Ik snap de ophef over Wicked niet.


Amerika en Engeland waren de de recensenten verdeeld en schreven: ‘opgeblazen en leeg’ (The Independent); ‘al te typerend voor de moderne Broadway musical: efficiënt, alwetend en zeer professioneel, maar meer als een soort industrieel product dan iets wat je hart raakt.’ (The Guardian); ‘bij vlagen… behoorlijk rommelig’ (The Daily Telegraph); ‘het voelt als een preek, die zijn hand overspeeld en daarmee haar zeggingskracht verliest… De liedjes zijn dertien in een dozijn’ (New York Times).


                            Jim Bakkum en Willemijn Verkaik in Wicked.


Daar tegenin schreef Time ‘als elke musical een brein, een hart en de moed van Wicked had, dan zou Broadway werkelijk een magische plek zijn.’ en USA Today omschreef het als ‘de meest complete, en volledig bevredigende, nieuwe musical die ik in jaren heb gezien.’. Maar over het algemeen was de stemming meer Hype dan Hart. (bron: wikipedia, engels)


De Nederlandse pers is het juist met elkaar eens dat Wicked wel een geweldige, inhoudelijke productie ‘met ballen, humor en hersens’ (Volkskrant) is. ‘In toverspektakel Wicked ook nog ruimte voor verhaal’ kopte NRC. Metro, Trouw, Spits, iedereen vond het prachtig. Opvallend, dat juist De Telegraaf wel scherp ziet wat er mis mee is en dat juist de twee actrice het stuk optillen.’Er kleeft zo’n typisch Amerikaans bijsmaakje aan het tamelijk moralistische Wicked. (…) het ligt er allemaal nogal dik bovenop. Op zich is dat niet zo erg, maar het is alsof de makers niet zo goed wisten wat ze nu eigenlijk precies wilden benadrukken. Is het een sprookje voor de hele familie over liefde en vriendschap, is het lekker vet aangezette satire of gaat het toch vooral om de politieke boodschap? Het resultaat is een ratjetoe van achter elkaar geplakte losse scènes die maar geen vloeibaar geheel willen vormen en het verhaal maakt soms gekke sprongen.’. Alleen Het Parool ging nog iets verder: ‘Wicked (…) heeft adjectieven opgeroepen als weergaloos en meeslepend. Dit nu is een misverstand. Het verhaal is slap, clichématig en nog net geschikt voor een kindersprookje. Maar ja, daar houden de mensen niet zo van. Zoals de Tovenaar van Oz ergens in het stuk zegt: “Je moet de mensen geven wat ze willen”.




foto’s: Roy Beusker & Stefan Ammerlaan.

 




© 2012 Wibus Theaterproducties / Pitt de Grooth

Wicked

woensdag 11 april 2012 (20:03)