Welkom        CV        Voorstellingen        Blog & Teksten        Video’s        Foto’s        Links        Contact

vorige                                                                                 volgende


Ramses - gezien op 10/04/2012, in DeLaMar Theater, Amsterdam.


[musical - drama/biografie]


De gouden tijden van Shaffy Chantant herleven….


RAMSES is een muzikale voorstelling, omdat het leven van Ramses Shaffy vol van muziek was. Hij laat zijn liedjes zwerven, omdat ze zijn levensverhaal vertellen. Een leven gaat in een nacht aan hen voorbij. Een rijk leven, een mooi leven, een avontuurlijk leven, een verdrietig leven. Maar laat hem, laat hem, laat hem, laat hem… hij heeft het altijd zo gedaan.


Bron: www.musicalramses.nl


Soms zijn er van die voorstellingen waarvan je zo graag wil dat je ze geweldig gaat vinden. Omdat je het onderwerp interessant vindt, omdat je de makers goed vindt of omdat je iemand bij de productie kent. Of omdat de pers er unaniem enthousiast over is. Des te erger als de voorstelling die verwachtingen niet inlost.




William Spaaij en Tom Jansen in Ramses.


Ramses is zeker goed gemaakt. De insteek van het script (Oude en Jonge Ramses ontmoeten elkaar in een delirium en kijken terug en vooruit op het leven) is interessant. Niet speciaal vernieuwend, maar voor een Nederlandse musical wel verrassend. Het geeft de mogelijkheid om willekeurige momenten uit het leven van Ramses te laten zien, zonder rekening te houden met de chronologie. De acteurs zijn goed, spelen hun rollen mooi, maar de personages die ze spelen zijn zo bekend en uniek dat ze daar nooit aan kunnen tippen. Al komt Cindy Bell wel erg mooi in de buurt van de jonge Liesbeth List. William Spaaij speelt op zich een mooie rol als Jonge Ramses, maar het ‘slordige’ zingen van Ramses is bij hem een trucje dat niet altijd werkt en soms zelfs stoort (‘Pastorale’ en ‘De Ene Wil De Ander’ zijn positieve uitzonderingen). Spaaij heeft zeker charisma, maar mist veel van de ondeugd, het vuur en de passie van de echte Ramses. De voorstelling maakt zo vooral duidelijk dat Ramses onvervangbaar is. Het
decor is simpel en redelijk doeltreffend. Maar wat moeten die lelijke titels van liedjes van Ramses voorstellen die af en toe komen inzakken vanuit de nok van het theater? En ook niet echt consequent, twee voor de pauze (Het is Stil in Amsterdam en Zing, Vecht, Huil, Bid, Lach, Werk en Bewonder) en één aan het einde van het stuk (Laat me, laat me, LAAT ME). Mij een raadsel wat de decorontwerper daar precies mee bedoeld heeft.



Paul Hoes als Oude Ramses en William Spaaij in Ramses.


Wat ik ook wel spannend vind, zeker in een Nederlandse musical, zijn de stiltes die ze durven te laten vallen in het stuk. Soms werkt dat wondermooi, zoals een scène met de oude Joop Admiraal en de Oude Ramses. Tom Jansen is in een mooie verwarring tijdens de voorstelling en geniet van de loomheid die het delirium hem geeft. Tegelijkertijd is dat heel gevaarlijk. Er komt zo te veel rust, soms duikt de voorstelling zelfs onder de energie en sleept. Er mist op deze manier veel van het vuur dat Ramses zelf in zijn liedjes, liefdes en leven stopte. Als de scènes in het delirium zich ook nog redelijk netjes aandragen en braaf een kop en een staart hebben, mis ik hier de kans om af en toe echt te vlammen en te verwarren. Waarom spelen

            Cindy Bell en William Spaaij in Ramses.


de scènes niet radicaler door elkaar heen? De Oude Ramses lijkt af en toe spijt te hebben van zijn leven en de Jonge Ramses op weg te willen helpen. Maar waar is de Jonge Ramses die de Oude Ramses opjaagt om te Leven? De Jonge Ramses die de dingen op een fijne manier kan verstoren? Alles volgt te braaf op elkaar. Er is nog te veel een ‘mooie’ musical gemaakt en te weinig een vlammend manifest om te Leven. De brave regie helpt daar ook niet bij.


Even komt Ramses echt tot leven als William Spaaij ‘De Ene Wil De Ander’ zingt en het applaudisserende publiek op zijn lazer geeft. 'De helft van jullie zit hier met iemand die je niet wilt'. Helaas mist de rest van de voorstelling deze passie.


Is Ramses dan een slechte voorstelling? Nee, zeker niet. Het is een fijne avond uit, met mooie liedjes, een mooi idee en mooi spel. Maar Ramses is ook geen goeie voorstelling, laat staan het pareltje dat mij door de recensies werd beloofd. En dat is jammer, omdat alles in deze voorstelling wijst op kansen die zijn blijven liggen om er een echt juweeltje van te maken.


Tom Jansen en William Spaaij in Ramses.







foto’s: Joris van Bennekom

 




© 2012 Wibus Theaterproducties / Pitt de Grooth

Ramses

woensdag 11 april 2012 (21:31)