Welkom        CV        Voorstellingen        Blog & Teksten        Video’s        Foto’s        Links        Contact

vorige                                                                                 volgende


PETTICOAT - gezien 22/07/11 & 23/07/11 in Theater Carré


[musical - pastiche]



Patricia Jagersma (Chantal Janzen), die zichzelf Pattie Hunt noemt, droomt ervan de Nederlandse Doris Day te worden, ondanks dat haar naaste omgeving dat afraadt. Ze leeft in de 50’er jaren maar is haar tijd, zonder het te beseffen, ver vooruit. Petticoat is het humoristische verhaal van een meisje uit de provincie dat graag wegdroomt in haar (fantasie)toekomst maar ook daadwerkelijk de stoute schoenen aantrekt en haar droom najaagt. Pattie moet met vallen en opstaan ontdekken hoe ze uiteindelijk de ‘tegenwinden’ kan trotseren. Want het maakt niet uit hoe je je droom waarmaakt, als je maar blijft luisteren naar je eigen hart. Een musical met humor en ontroering, de grote verschillen tussen provincie en de grote stad en het eeuwige dilemma van ouders om hun kinderen los te laten. Dit zal u raken en doen lachen en van Petticoat een fantastische avond uit maken!


Bron: www.musicals.nl & programma Petticoat.



Om heel eerlijk te zijn leek me dit uitgangspunt nou niet echt geweldig voor een musical (al zegt dat natuurlijk nog niks.). Na lang twijfelen ben ik toch maar gaan kijken. Wat bleek: niet Chantal Janzen speelde, maar Brigitte Heitzer. Dat was misschien wel een voordeel. Het risico dat het de Grote Chantal Janzen show werd, bestond niet meer. De voorstelling was echt volledig op de inhoud te beoordelen. En hoe was die voorstelling dan?


Waanzinnig goed. Geestig, ontroerend, bij vlagen meeslepend en, toch nog steeds uitzonderlijk in de Nederlandse musical, zeer overtuigend en goed gespeeld. De balans tussen komedie en drama is heel erg mooi gedaan. Er zit vaart in de voorstelling, hilariteit en ontroering.


Brigitte Heitzer bewijst maar weer eens waarom ze Op Zoek Naar Evita heeft gewonnen. Wat een fijne actrice, met een mooie stem. Schakelt goed en overtuigt als Pattie. Ze zit redelijk goed in haar Gronings accent (voor zover ik dat als ‘westerling’ kan beoordelen), al heb ik het gevoel dat het niet overal helemaal klopt bij haar. Ze laat op een zeer mooie manier zien hoe Pattie van naïef dom gansje, die voor het eerst in Amsterdam komt en onverwacht aan de top staat, verandert in een sterkte jonge vrouw. Pattie verliest zichzelf en haar oude leven/vrienden/familie uit het oog. In een ijzersterke scène, met Hajo Bruins als haar vader, komt ze thuis terug en wil ze eindelijk met hem praten. Er vallen prachtige stiltes in een mooi subtiel geschreven en gespeelde scène. Het kan dus in de Nederlandse musical!


Ook die andere winnaar van een Op Zoek Naar, Freek Bartels, laat zien dat hij een multitalent is. Als homoseksuele Rogier is hij de vertrouweling van Pattie in Amsterdam. In de jaren vijftig was homo zijn not done en werd er niet over gesproken. Dat maakt Freek sterk invoelbaar. Een gemiste kans is het dat hij geen vriendje heeft of krijgt tijdens de voorstelling. Een homokus in deze musical zou mooi zijn geweest (als je dan toch verwijst naar Foxtrot…).


Hajo Bruins is werkelijk fantastisch in deze voorstelling, met een hilarisch Gronings accent. Hij laat zien dat het een enorm voordeel is als er in een musical een ‘serieus’ acteur meespeelt. Hij trekt net de boel naar een hoger niveau. Kees Boot, Roon Staal en Marjolijn Touw zijn ook erg goed op dreef. Kees is overtuigender als de gehaaide manager dan als de kruidenier. Roon Staal is een schatje als Peter. Zijn aandoenlijk accent en die dromerige, onnozele blik zijn hartveroverend. Marjolijn Touw is een, op het randje van schmieren, schreeuwende moeder die te veel geld heeft en door haar man in de steek is gelaten. Als ze op het einde even haar pantser laat zakken, snap je meteen waarom ze alles deed zoals ze deed. En dat is groots.




Ook het ensemble moet genoemd worden. Geen zwakke schakel te vinden. Allemaal persoonlijkheden die hun eigen lijntje hebben en spelen. IJzersterk ingevuld door acteurs en regie (en strak in de dans). Met name moet ik even Anne-Marie Jung noemen als Wilma (‘Tante Sjaan, Tante Sjaan, wil alleen een indiaan’), Roman van der Werff als Maurice en Robbert van den Bergh als Maxime. Alle drie met een geweldige timing en humor. Knap balanserend tussen komedie en schmieren.


De prachtige muziek van Henny Vrienten is een feest om naar te luisteren. Het decor simpel en doeltreffend, met een functionele en strakke videoprojectie. Paul Eenens heeft als regisseur een sterk ensemble neer gezet, van hoofdrol tot danser, met een mooie mise-en-scène, subtiel spel en fijne karakters. André Breedland een sterk script geschreven, al is de eerste akte wel te lang. Niet echt ‘spannend’ of verrassend qua plot, maar wel in de toon! De liedjes van de Petticoats zijn heerlijk foute parodieën op de jaren vijftig. Simpele deuntjes, simpele rijmpjes en simpel, lief onderwerpje (al dan niet met een link naar de plot van de musical zelf). Alles bij elkaar is de voorstelling een fijne pastiche geworden van Annie M.G. Schmidt en Harry Bannink-musicals, met een scheut van Jos Brink en Frank Sanders. Op sommige momenten heeft het ook wel wat weg van Dreamgirls, of is dat alleen maar mijn gevoel?


Maar… (en er is altijd een maar)… Toch is het geheel niet overal goed genoeg. 3 van de 4 liedjes zijn tekstueel echt onder de maat. Niks tussen de regels door schrijven, gewoon rechttoe rechtaan, in een matig rijmschema en met zwakke rijmvondsten. ‘Affreus’ mag dan best een leuk woord zijn dat in die tijd gebruikt werd, maar je hoeft het niet twee keer als rijmwoord te gebruiken. ‘Gaaf’, als in dat iets leuk is, bestond toen echt nog niet. En een pastiche is toch echt wat anders dan schaamteloos jatwerk. ‘Blablabla’ is ‘Tomatensap’ van Schmidt/Bannink, maar matig gerijmd (en is BLABLABLA niet gewoon al een refrein uit Spring Awakening?), ‘Grote Mannen, Grote Namen’ is ‘Iedereen was zo’, maar dan zonder humor en uiterst zwak geschreven. Als je iets leent, doe het dan goed. Verbeter het, of maak het scherper/ondeugender. Nu denk ik alleen maar, had het originele nummer gebruikt in plaats van misbruikt. Daarnaast geven de liedteksten het gevoel dat André Breedland prima overweg kan met de rijmelarij van de vijftiger jaren, maar die stijl werkt echt niet in de plotnummers. Positieve uitzonderingen zijn ‘Tegenwind’, ‘Raak ik je kwijt’ en de reprise van ‘Mam weet je nog’ (wat een prachtig, klein tekstje!).


De eerste akte is absoluut te lang. Daar is zeker een minuut of twintig te winnen. Dat zou het ritme van de voortelling ten goede komen. Hoe goed Marjolijn Touw ook speelt, haar personage heeft in de plot niet heel veel toe te voegen. Ze krijgt veel te veel tijd voor ontwikkeling (haar lied ‘Kopen’ in de tweede akte voegt niks toe. Alles wat daar gezegd wordt weet ik al lang. Ik wil verder in het verhaal!) Ook ‘haar zoon’ Willem krijgt heel veel tijd, vooral om te laten zien dat we hem niet moeten vertrouwen. Als hij vervolgens het hart van Pattie wint is het niet te vraag of hij haar laat zitten, maar wanneer. Of dit laatste ligt aan een zwak geschreven personage, de regie of de acteur die niet geraffineerd genoeg is, durf ik niet te zeggen. Maar zonde is het wel. Een regelrechte schande is de tekst van ‘Grote Mannen, Grote Namen’. Alle clichés over homoseksualiteit zitten er tenenkrommend in. Alle homo’s houden van kleding, kleuren en geuren, lopen er modieus bij, kan je modeadvies aan vragen?? Ik heb toch echt nooit een nagelvijl op zak. En hoe kan in dit lied het woord episcopaat worden gebruikt? (En als ik dan toch even mag zeuren, wat jammer dat het laatste lied van Pattie en de Petticoats niet dezelfde tekstuele en muzikale kracht heeft als ‘Petticoat’, ‘Yippie Yippie Yee’ en ‘Jij’. Naast deze nummers is de finale toch een zwaktebod, al is de vondst van ‘wind mee’ aardig na het eerder genoemde ‘Tegenwind’).


Toch is mijn eindoordeel zeer positief. De oprechtheid van de plot en het acteren zijn een hoogtepunt in de moderne musicaltraditie in Nederland en ik heb een zeer fijne avond gehad.




Sterker nog, op aanraden van collega Hajo Bruins ben ik de dag ena nog eens gegaan om Chantal Janzen te zien als Pattie. Leuk om met elkaar te vergelijken. Ze vullen totaal anders de rol in. Chantal neemt de eerste akte iets meer op sleeptouw door een tikje te schmieren en de humor op te tillen en deelt een mokerslag uit in de oprechte en sterke tweede akte. Brigitte speelt vanaf het begin de plot. Ik heb een lichte voorkeur voor het tweede, omdat ik altijd de plot voorop stel. Al kan het ook komen omdat ik Brigitte nu eenmaal als eerste heb zien spelen. Ik snap de keuze van Chantal wel. En de eerste akte wordt er wel beter van en sleept wat minder. Daarnaast is Chantal absoluut overtuigender en preciezer in haar Gronings. Maar wat wil je, zij speelt bijna elke avond.

Brigitte hoogstens 1 a 2 avonden in de week…


foto’s: Deen van Meer

 




© 2012 Wibus Theaterproducties / Pitt de Grooth

Petticoat

vrijdag 14 oktober 2011 (18:49)